حاشیه....

مي‌توان در مورد كتاب فتح خون نوشت و گفت كه مثلا 122 صفحه دارد، در ده فصل تنظيم شده و دستنوشته هاي شهيد آويني در محرم سال 1366 است، اما اين اطلاعات و اطلاعات حصولي ديگري از اين سنخ را هم كه كنارهم قرار دهيم دريافت‌هاي حضوري‌اي كه شهيد آويني در اين كتاب از عاشورا برايمان روايت مي‌كند چيز ديگري است:

« ليرغب المؤمن في لقاء ربه

عجب رازي در اين رمز نهفته است!

كربلا آميزه كرب است و بلا و بلا افق طلعت شمس اشتياق است و آن تشنگي كه كربلائيان كشيده‌اند، تشنگي راز است.

و اگر كربلائيان تا اوج آن تشنگي كه مي‌داني نرسند چگونه جانشان سرچشمه رحيق مختوم بهشت شود؟

آن شراب طهور كه شنيده‌اي بهشتيان را مي‌خورانند ميكده‌اش كربلاست و خراباتيانش اين مستانند كه اينچنين بي سرو دست و پا افتاده‌اند.

آن شراب طهور را كه شنيده‌اي تنها تشنگان راز را مي‌نوشانند و ساقي‌اش حسين است، حسين از دست يار مي‌نوشد و ما از دست حسين

ألا يا أيهاالساقي أدر كأسا و ناولها

كه عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشكل ها»

شهيد آويني از افرادي بود كه به قول خودش عالم روشنفكري و ريش پروفسوري و سبيل نيچه‌اي را سال‌ها قبل هنگام تحصيل در رشته معماري در دانشكده هنرهاي زيبا تجربه كرده بود اما در امام خميني و انقلاب اسلامي چيزهايي ديد كه همه جذابيت‌هاي عوالم روشنفكري را از چشمش انداخت و مصداق من يكفر بالطاغوت و يؤمن بالله شد كه خداوند وعده خارج كردن ايشان از ظلمات به سوي نور را داده‌است.

آويني با شيوه هاي روايت مدرن هنري آشنا بود  وبا مهار همه تكنيك و مهارت هنري‌اش در ساحت تفكر حضوري امام خميني آثاري پديد آورد كه بي هيچ اغراقي بايد گفت نمونه و نظير آن يافت نمي‌شود.

صحبت از مفاهيم ديني و معنوي با مخاطباني كه در عصر ارتباطات و سيطره رسانه ها با انواع شگردهاي هنر مدرن شكار مي‌شوند كار آساني نيست.

عده‌اي بر اين باورند كه با تركيب تكنولوژي جديد با آموزه هاي ديني مي‌توان جلوي اين موج ايستاد. توليد نرم‌افزارهاي ديني یا ايجاد شبكه هاي راديويي و تلويزيوني با محتواي مذهبي، ايجاد پايگاه هاي اينترنتي با محتواي ديني و.... از راهكارهاي اين نوع نگاه است.

اما راهي كه آويني خود پيمود و در آثارش به آن اذعان دارد فراتر از مونتاژ تكنولوژي و هنر جديد با مفاهيم ديني بود.

او در پرتو خود آگاهي تاريخي‌اي كه با توسل به نورانيت انديشه امام(ره) بدست آورده بود مفاهيم ديني را در طول ابزاري مثل نوشته با قالب مدرن و يا مستند و فيلم بكار مي‌گيرد.

بر خلاف بسياري از توليدات هنري باصطلاح مذهبي ما كه به نظر مي‌رسد مفاهيم معنوي را ذيل خصوصيت سرگرم‌كنندگي رسانه به موضوعاتي بامزه و جالب توجه فرومی کاهند، تكنيك و مهارت ابزاري هستند كه در تفكر معنوي شهيد آويني مهار شده اند و فتح خون نمونه‌اي بي‌بديل از ثمره نوع نگاه آويني در هنري است كه به عالم بالا نظر دارد؛ كتابي كه نويسنده آن در عين اشراف به ظرافت‌هاي هنر مدرن، روايتي عميق و تأثيرگذار از عاشورا را براي مخاطب به تصوير مي‌كشد:

« اين حسين است كه عرصات غايي خلافت تكويني انسان را تا آنجا پيموده است كه ديگر جز جان ميان او و مقصود فاصله نيست.

آنان كه با چشم ظاهر مي‌نگرند او را ديده‌اند كه بر بالين علي اكبر علي الدنيا بعدك العفا گفته‌است و بر بالين قاسم عز والله علي عمك ان تدعوه فلا يجيبك او يجيبك ثم لا ينفعك و اكنون بر بالين ابي‌الفضل عباس مي گويد: الآن انكسرت ظهري و قلت حيلتي اما حجاب‌هاي نور را نمي‌بينند كه چه سان از هم دريده و رشته هاي پيوند روح را به ماسوي الله چه سان از هم گسسته! نه ماسوي‌الله كه اينجا كلام نيز فرشته سان فرو مي‌ماند...»