حاشیه....

دوست دارم یک پست مفصل انتقاد از ضرغامی بنویسم ولی گذاشتمش برای بعد از عید نوروز و نزدیک شدن به زمان پایان دوره پنج ساله اش.

(البته به شرط این که دو روز دیگه در ادامه دیدارهایی که ایشون برای ساکت کردن طیف های مختلف و همراه نشان دادن همه با رسانه  ملی داشته اند یه دفعه یه جلسه با وبلاگنویسان نذاره! و فرداش هم تیتر اول «جام جم» را به نفع خودش مصادره نکنه، مثل جلسه ای که چند هفته پیش با امام صادقی ها گذاشت و فضا را برای ادامه کار خودش آرام کرد.+ و +)

اعصابم خرد میشه وقتی میبینم شاهکارهای تلویزیون برای ایام عید غدیر شامل تکه های انتخاب شده ای از مداحی های مختلف است به همراه میان برنامه های مستربین و سیرک و دوربین مخفی های مسخره. لابد حکمتش هم اینست که مردم در عید غدیر با سیرک و مستربین شاد شوند و با مداحی ها هم ایمانشان به خدا و روز قیامت بالا برود.

اصولا من فکر می کنم سیاست اصلی آقای ضرغامی برای اداره تلویزیون اینه:"سعی کن همه رو ساکت کنی"

تو ماه رمضون از یک طرف چند تا جفنگ دستشویی و اینا می سازند، از طرف دیگه هم از مراجع تقلید دعوت می کنند که ده دقیقه قبل از سریال ها صحبت کنند!

هم بیوت مراجع آرام می شوند و جلوی سیل انتقادات مذهبی ها گرفته می شه(همانطور که آیت الله جنتی بعد از ماه رمضان امسال در نماز جمعه تهران از پخش برنامه های مراجع معظم تقلید قدردانی کردند) و هم یک سری آدم های متوسط جامعه سرگرم می شوند.

سیمای لاریجانی هر عیب و ایرادی که داشت لااقل متناسب با شخصیت خود لاریجانی آدم یک نوع عقلانیتی در کل برنامه های تلویزیون احساس می کرد ولی در دوره ضرغامی این عقلانیت به آموزه "سعی کن دم همه رو داشته باشی" و بده بستان های سیاسی تقلیل پیدا کرده.

البته از انصاف نباید گذشت که این سردرگمی و بی برنامگی فکری و فضای هرکی هر کی رسانه ملی باعث شده که این وسط بعضا کارهای خوبی هم به صورت تصادفی ساخته شوند.

پی نوشت:

۱.شما می دونستید آقای ضرغامی گفتند: سریال "مرگ تدریجی یک رویا"ی آقای جیرانی در راستای رهنمودهای مقام معظم رهبری برای مبارزه با "ناتوی فرهنگی" ساخته شده؟!

۲.به نظر  شما من خیلی عصبانیم از اینجور پست ها می نویسم؟!

حاشیه....

● تغییر قیافه روی کین!

یکی می گوید از خدا هیچ نمی فهمیم، آن یکی فلوچارت همه افعال و اسماء و صفات خدا را برایت رسم می کند.

یکی می گوید ملائکه مجردند، آن یکی می گوید ملائکه واقعا بال دارند! و تأکید می کند که عقل اول و دوم و ... و عقل فعال ساخته ذهن فیلسوفان است.

یکی می گوید نفس جسمانیة الحدوث و روحانیة البقاست آن یکی می گوید نه، بدن ذره ای بر این بدن مادی تقدم دارد.

یکی می گوید معاد جسمانی است.آن یکی می گوید معاد با جسم است ولی نه با این جسم مادی.

یکی شیخ صدوق را رد می کند، آن یکی ملاصدرا را....یکی سروش را نقد می کند دیگری شهید مطهری را.

وسط این همه دعوای کلامی بعضی چیزها هست که طعمش با بقیه حرفها فرق می کند:

لا اله الا الله عدد الليالى و الدهور

لا اله الا الله عدد امواج البحور

لا اله الا الله و رحمته خیر مما یجمعون

لا اله الا الله عدد الشعر و الوبر

لا اله الا الله عدد الحجر و المدر

لا اله الا الله عدد لمح العيون

لا اله الا الله فى الليل اذا عسعس و فى الصبح اذا تنفس

لا اله الا الله عدد الرياح فى البرارى و الصخور

لا اله الا الله من اليوم الى يوم ينفخ فى الصور

(دعا در دهه اول ذیحجه ، ثواب الأعمال و عقاب الأعمال شیخ صدوق)

پنج شنبه دو هفته پیش مراسم بزرگداشت دکتر داوری اردکانی با عنوان «فیلسوف فرهنگ» در انجمن حکمت و فلسفه برگزار شد. با این که دو هفته ای از مراسم می گذره هنوز هم مزه جلسه زیر زبونمه.

یادداشت برداری کامل کرده بودم از صحبت هایی که در جلسه طرح شد برای نوشتن یک پست وبلاگی اما نشد دیگه...(این مطلب شبه وبلاگی راجع به مراسم و این عکس ها توصیه می شود.+ و +)

یکی از سخنران های مراسم حاج آقای صادقی رشاد بودند. مدیر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی. کلی صحبت کردند که بگویند «فیلسوف فرهنگ» یعنی چه. پس از توضیحات مفصل راجع به فرهنگ به این نتیجه رسیدند که “فرهنگ” = “جهان زیست.... ”(فقط فکر کردن روی همین "جهان زیست" باعث شد نتونم بقیه تعریف را بخاطر بسپارم!) و بعدش هم این را توضیح دادند که فلسفه فرهنگ از سنخ «فلسفه های مضاف» است و ....( حالا یه نفر باید دو ساعت فلسفه مضاف رو توضیح بده! آدم یاد آب مضاف و آب کر میافته!)

بعضی اوقات احساس می کنم افرادی که در تقابل فکری ما و دنیای جدید و بخصوص در فضای جنبش نرم افزاری در سال های اخیر سریع وارد فضای تولید علم شده اند فضا را پیچیده تر کرده اند. آدم بعضا یک نظریاتی می بینه که آشنایی با کلید واژه هاش کلی وقت می بره چه برسه به خود نظریه.

بله قبول دارم که اصولا فلسفه چون با معقول ثانی سر و کار داره ادبیات خاص داره و مخاطب خاص و ... ولی احساس می کنم درصد زیادی از این نظریات جدید فقط حاصل نوعی تکلف در ادبیاتند و به زور تولید شده اند. مطلب جدیدی را هم بیان نمی کنند و فقط صورت بندی شیکی به همان محتوای قدیمی می دهند. نهایتا هم مانند نسخه های دموی نرم افزارها فقط یک ظاهر زیبا نشان می دهند اما کار نمی کنند.

فکر می کنم اگر بیش از وقت گذاشتن روی این نوع تولید فکرهای متکلفانه روی تاریخ فکر و فلسفه بخصوص در دنیای جدید وقت بگذاریم بیشتر نتیجه می گیریم.