این ترم، ترم اولی بود که به طور نصفه و نیمه زندگی خوابگاهی را تجربه می کردم. آدم با مسائل جدیدی آشنا می شود و در این بین چیزهایی هست که واقعا در خوابگاه مزه می دهد:

  دیدن تلویزیون بصورت دسته جمعی:

تماشای فوتبال، فیلم و سریال و اخبار در سالن تلویزیون خوابگاه مزه دیگری دارد. همه نشسته اند و راجع به تعویض های منصور ابراهیم زاده  کارشناسی می کنند.

ساعت هشت و نیم شب هم که می شود همه برای دیدن بیست و سی به اتاق تلویزیون هجوم می آورند.

بیشتر حال تلویزیون دیدن با بچه های مثبت دانشکده ما به اینه که دیگه کسی مخالف احمدی نژاد نیست و آدم میتونه با خیال راحت و با افتخار به اخبار گوش بده و مثل بعضی جمع های دیگه هی حرص نخوره  که الآن کی چی می گه و دولت تضعیف می شه و ...

  رجوع مریدان به آدم!

یکی دیگر از موارد که علی الخصوص برای بنده و نفسانیاتم مایه شعف فراوان می شود رجوع دانشجویان لیسانس به اتاق آدم در خوابگاه برای ارشاد و رفع اشکال و سوالات و راهنمایی برای کنکور فوق و ....است. علی الخصوص که آدم مهندس هم باشه و تو جایی که مهندس پیدا نمیشه هی بهت بگند: مهندس، مهندس!

واقعا خستگی پاس کردن درس های چندش آوری مثل الکترومغناطیس و رله و کنترل خطی و .... که هنوز در اعماق وجود آدم هست برطرف میشه!

  بحث های آخر شب به صرف چایی:

واقعا این چایی و قند عجب مزه ای می کنه توی خوابگاه.

البته نوع بحث می تونه متفاوت باشه. از بحث های زرد و خاله زنکی و داستان عشق های نافرجام که یکی از هم اتاقی هام تخصص ویژه ای در آن دارند، گرفته تا بحث های جدی سیاسی، فقهی، حدیثی و ...

چای و قند هم که ارزان ترین و خوشمزه ترین چیزی است که می شود در خوابگاه خورد. این چند وقت با همین مخارج رفت و آمد و تنقلات و ژتون و شهریه دانشکده و ....دارم به درک واقع گرایانه تری از پول می رسم! فکر کنم باید دوباره کتاب آقای طاهرزاده و روایات مربوط به رزق را مرور کنم!

  دعای فرج و زیارت آل یاسین عصرهای جمعه:

اصلا می خواستم این پست را برای همین مطلب آخری بنویسم....

الهی عظم البلاء و برح الخفاء وانکشف الغطاء  وضاقت الأرض و منعت السماء و أنت المستعان و إلیک المشتکی و علیک المعول فی الشدة و الرخاء... را که مکبر نماز جمعه مصلای شهرری بعد از نماز عصر می خواند دیگر نمی توانم جلوی اشک هایم را بگیرم...