کم کم رجب می رود و شعبان می آید. از آنچه به ما گفته اند، اجمالا می فهمیم که در این چند ماه رجب، شعبان و رمضان درهای آسمان باز است و بازار اجابت دعا و بهره گیری از رحمت الهی داغ تر از همیشه است، همان طور که خداوند در مورد ماه رجب در حدیث قدسی فرمود: ماه ماه من است و بنده بنده من. پس هر کس از من در این ماه چیزی بخواهد به او می دهم...

اما در این اوقات از خدا چه بخواهیم؟

می گویند در بهشت سه نوع نعمت داریم:

یکی نعمت های عمومی بهشت است که همه از آن برخوردارند. مثل جنات تجری و حورعین و لحم طیر و....باغ ها و میوه ها و سایر نعمت های معمولی اهل بهشت.

دسته دوم نعمت ها به خواست اهل بهشت مهیا می شود، همانجا چیزی را می خواهند و برایشان مهیا می شود:

لهم ما یشاؤون هر چه بخواهند برایشان مهیا می شود.

هرچند هر کس در بهشت هرچه بخواهد برایش مهیاست، اما عده ای بواسطه رشد و کمال معرفتی بیشتر،چیزهایی می خواهند که اصلا در مخیله بقیه خلایق نمی گنجد. قرآن از این دسته سوم نعمت ها که برای افراد خاصی است، این گونه یاد می کند:

فلا تعلم نفس ما أخفی لهم من قرة أعین

هیچ کس به آنچه از نعمت هایی که سبب روشنی چشم است و برای ایشان مهیا شده علم ندارد!

اصلا کسی از این جور نعمت ها سردر نمی آورد و عقلش به آن نمی رسد تا بخواهد و برایش مهیا شود!

شاید برای همین است که به ما یاد داده اند تا در پایان این سه ماه و در دعای نماز عید فطر اجمالا درخواست هایی این چنین از خدا داشته باشیم:

اللهم إنی أسئلک خیر ما سئلک به عبادک الصالحون

خدایا من از تو بهترین چیزهایی که بندگان صالحت می خواهند را می خواهم

در این زمینه، یعنی نقش مهم عقل و معرفت در نتایج اعمال و نعمت های بهشتی روایت قابل تأملی در جلد اول اصول کافی در کتاب عقل و جهل، از امام صادق علیه السلام روایت شده است که در ادامه می آید.

.............

·         اگر روی آیکون   در ستون سمت چپ وبلاگ کلیک کنید

می توانید آمار بازدیدکنندگان از این وبلاگ را ببینید.

نکته ای که برای خودم جالب توجه بوده، وجود بازدیدکننده ثابت از امارات متحده عربی

از بدو راه اندازی وبلاگ است.

خوشحال می شوم چنانچه مخاطبان وبلاگ در امارات را بیشتر بشناسم.

·         یکشنبه چهاردهم مردادماه سالروز صدور فرمان مشروطیت در ۱۲۸۵ شمسی است.

مطلبی که در ادامه می آید، مقاله کوتاهی است که برای ویژه نامه مشروطه

روزنامه اصفهان زیبای شنبه۱۳مرداد ماه نوشتم.

مطلب را هفته پیش نوشته بودم

و بدلیل هول بودن مسئول صفحه! برای ارائه مقاله احساس کردم زیاد خوب نشده است ولی وقتی شنبه روزنامه را خریدم و نسخه چاپی را خواندم، کلی از خواندن نوشته خودم استفاده کردم!

مقاله خوب پیوند غرب گرایی و عوام زدگی هم در همین ویژه نامه چاپ شد.

·         تا یادم نرفته این نکته را هم یادآوری کنم که لطفا یکشنبه ها و چهارشنبه ها هم ۵۰ تومان خرج کنید و اصفهان زیبا را بخرید، دوستان صفحه فرهنگ و اندیشه در می آورند.

·         حاشیه بی ربط!: مصاحبه فرزاد جمشیدی راجع به فرزاد حسنی را هم بخوانید از اینجا:

....................................................................................................................................................................

....................................................................................................................................................................

چرا ما که از ژاپن و شرق دور از لحاظ جغرافیایی به دنیای جدید خیلی نزدیکتر بودیم اکنون و پس از دویست سال از جنگ های ایران و روس و تأسیس دارالفنون و صد سال پس از نهضت مشروطه در بسیاری از شاخص های دنیای مدرن با آنها قابل مقایسه نیستیم؟ چرا ما راحت غربی نشدیم و شعارها و راه حل های امثال میرزا ملکم خان و غربی شدن به شیوه رضاخانی را تحمل نکردیم؟...

حاشیه....

اردوی آموزشی سالانه جامعه اسلامی دانشجویان

  تا یکی دو هفته دیگر در ارومیه برگزار می شود.

توی یادداشت های سال های قبلم به مطلبی برخوردم که شاید گذاشتن آن روی وبلاگ خالی از لطف نباشد.

این یادداشت را توی سررسید سال۱۳۸۱، در روز پنجشنبه ۱۴شهریورماه نوشته بودم.

قضیه مربوط به اردوی آموزشی جامعه اسلامی دانشجویان در آن سال است

که در دانشگاه شهید رجایی تهران با موضوعی قریب به این مضمون فروپاشی دنیای مدرن،

شکوفایی انقلاب اسلامی برگزار شد.

دوستان وبلاگری مثل حسن حیدری و محمدرضا شفاه

(که آن سال با لطایف الحیلی! توی انتخابات دفتر مرکزی که بعد از همین اردو برگزار شد رأی آورد)

 احتمالا خاطرات بیشتری از آن دوران دارند.

آقای ربانی، آقای یزدیان، آقای یاسینی و خانم شهیدی هم از چهره های فعال و مسئولان آن اردو بودند که تصویر تلاش و فعالیت و حرص خوردنشان در ذهنم مانده است.

من در آن دوران عادت جالبی داشتم و آن هم پریدن توی ماشین سخنران ها بود!

در اردوها و همایش های مختلف دانشگاه خودمان و دانشگاههای دیگر وقتی جایی سخنران وشخصیت برجسته ای را تنها پیدا می کردم در فرصت مناسب سوار ماشینش می شدم

و کله استاد بیچاره را تا مقصد می خوردم!

یادم می آید حداقل سه چهار بار این طوری مسیر قم- اصفهان و بالعکس را

با بعضی از اساتید طی کردم.

مطلبی که در ادامه می آید نوشته آن روز- پنج سال پیش- من حاصل گپ با حاج آقای میرباقری، رییس فرهنگستان علوم اسلامی قم است.