When God says yes, He gives you what you want.

When he says No, He gives you something better.

But… 

When he says wait, he wishes to give you the best…

 

حالا فکر نکنید این رو زدم نتیجه فوقم خیلی افتضاح شده ، نه ...مجاز شدم!

شام دوشنبه پای نماز و سخنرانی آیت الله ناصری در مسجد کمرزرین بودم.

حاج آقا در مورد دعا صحبت می کردند.

می گفتند وقتی بعد از نماز مهر را برمی دارید و فرار می کنید ملائکه تعجب می کنند که آقا کجا میری؟چرا نمی نشینی،دعا بکنی؟

و توضیح می دادند که در روایت داریم بعد از هر نماز واجب دو دعای مستجاب سهمیه آدم است، می گفتند یکی از این دعاها را برای امام زمان علیه السلام و دیگری را برای حوائج خودتان در نظر بگیرید و از این سهمیه روزی ده تا دعای مستجاب بعد از پنج نوبت نمازهای واجب نگذرید و این قدر زود از سر جانماز بلند نشید.

می گفتند دعا سرمایه ای نمی خواهد و آثار فراوان دیگری از جمله زیاد شدن رزق، دفع بلا و ...هم دارد که البته این نکات را با استفاده از روایات توضیح می دادند.

آیت الله ناصری از شاگردان مرحوم سید محمد کشمیری و از علمای اخلاق کاردرست شهر هستند، هرچند بعضی وقت ها بواسطه روحیه نقلی ای که دارند پذیرفتن بعضی حرف هایشان برایم سخت است ولی از معدود آدم حسابی های شهر هستند که قبولشان دارم. 

این مقاله را برای شماره دوازدهم اردیبهشت روزنامه ایران نوشتم.

احياى تفكر اسلامى

یکی دو تا روایت بود در این کتاب جایگاه رزق انسان در هستی که مشغول مطالعه آن هستم:

اولی، از پیامبر صلی الله علیه و آله:

إن الله تعالی ینزل المعونة علی قدر الموونة و ینزل الصبر علی قدرالبلاء

(نهج الفصاحه حدیث شماره۷۷۶)

خداوند کمک و خرج خود را به اندازه نیاز و احتیاج انسان ها نازل می کند، همچنان که صبر را بر اساس وسعت بلا نازل می کند.

به این فکر کردید اگه نزدیکان یک کسی که تازه از دنیا میره به اندازه کافی صبر نداشتند چی می شد؟ همان طور که خدا به آنها به اندازه مصیبت صبر می ده به آدم ها هم به اندازه نیازشان رزق میده.

دومی، از حضرت علی علیه السلام:

إنه یختبرهم بالأموال و الأولاد لیتبین الساخط لرزقه و الراضی بقسمه

(نهج البلاغه کلمات قصار۹۳)

خداوند از طریق امتحان با مال و فرزندان، روشن می کند چه کسی به رزقش که خدا به او داده ناخشنود است و چه کسی به قسمت و رزقش راضی است.

اصلا خدا به یک عده ای زیاد داده، به یک عده ای کم داده تا ببینه کی روی حرف خدا حرفی داره؟

البته برای امثال ما که عموما مثل کشورهایی که قوانین بین المللی سازمان های جهانی را اصطلاحا با تحفظ می پذیرند- یعنی مثلا منشور حقوق بشر سازمان ملل را امضا می کنند ولی آخرش قید می کنند که ما با در نظر گرفتن قوانین داخلی خودمان این منشور را قبول داریم و هرجا مخالف فلان اصول قانونی ما بود، منشور بی اعتبار است - ما هم یک چیزهایی توی کله مان رسوب کرده که تا روایاتی اینجوری را می بینیم صد تا سوال و شبهه  طرح می کنیم که اٍ....پس اصلا نباید دنبال رزق برویم، پس تلاش به چه درد می خورد؟ پس چرا فلانی اینقدر پولداره؟

و یک کم با خودمان فکر کنیم برای قضاوت در مورد این مقولات نگاه معصوم به هستی به حقیقت نزدیکتر است یا توهمات ما؟